همه روز روزه بودن، همه شب نماز کردن همه ساله حج نمودن، سفر حجاز کردن ز مدینه تا به کعبه ، سر و پا برهنه رفتن دو لب از برای لبیّک ، به وظیفه باز کردن به مساجد و معابد ، همه اعتکاف جستن ز ملاهی و مناهی ، همه احتراز کردن شب جمعه ها نخفتن، به خدای راز گفتن ز وجود بی نیازش، طلب نیاز کردن بخدا که هیچ کس را، ثمر آنقدر نباشد که به روی نا امیدی ، در بسته باز کردن شاعر شیخ بهایی

آرام باش عزیز من، آرام باش حکایت دریاست زندگی گاهی درخشش آفتاب، برق و بوی نمک، ترشح شادمانی گاهی هم فرو می‌رویم، چشم‌های مان را می‌بندیم، همه جا تاریکی است، آرام باش عزیز من، آرام باش دوباره سر از آب بیرون می آوریم و تلالو آفتاب را می بینیم زیر بوته ای از برف که این دفعه درست از جایی که تو دوست داری، طالع می شود. از شمس لنگرودی

قبلا وقتی در مورد فلسطین و مردمانش نوشته میشد میگفتم به ما چه.. وقتی روز قدس میشد میگفتم به ما چه.. ولی الان وقتی میبینم چطور با گرسنگی و زیر سایه جنگ دارن روزگار سپری میکنن نمی تونم بگم به من چه.. وقتی جنگ ۱۲ روزه شد حس کردم چقد سخته عزیزت کنارت پرپر بشه..چقد سخته راه فراری نباشه و هیچ کمکی رسانی هم نباشه.. هیچ چیزی ارزش اینهمه دلهره و استرس برای کودکان بی‌گناه رو نداره.. کاش صلح بر جهان حاکم بشه..